پتروشیمی تبریز، تحت مدیریت میراشرفی، در یک بحران جدی به سر میبرد. در تازهترین گزارشها، تولید این شرکت با افت ۱۵ درصدی و فروش آن با کاهش ۱۶.۵ درصدی مواجه شده است. این وضعیت نگرانکننده، به جهش هزینهها و فشار مالی سنگین منجر شده و سود خالص این پتروشیمی از ۲.۶ همت به ۱.۸ همت سقوط کرده که نشاندهنده افت ۳۱ درصدی است.
در حالی که بدهیهای جاری پتروشیمی تبریز به ۲۳ همت رسیده، داراییهای این شرکت تنها ۱۲ همت ارزیابی میشود. این عدم تعادل مالی، زنگ خطر را برای آینده این پتروشیمی به صدا درآورده و نگرانیها درباره ادامه فعالیتهای آن را افزایش داده است. آیا مدیریت کنونی قادر به نجات این پتروشیمی در شرایط بحرانی است؟
