برآوردهای اولیه نشان میدهد که خسارتهای وارده به سه قطب حیاتی انرژی و صنعت ایران، شامل پارس جنوبی، فولاد مبارکه و پتروشیمیها، به رقمی بین ۱۰۱.۵ تا ۱۱۹.۵ میلیارد دلار میرسد. این آمار بهویژه نگرانکننده است، زیرا بیش از ۹۰ درصد این خسارتها ناشی از عدمالنفع و توقف تولید است و به سادگی به خراب شدن تجهیزات محدود نمیشود.
ابعاد این بحران بهقدری عمیق است که میتواند تأثیرات جدی بر آینده اقتصادی کشور داشته باشد. در حالی که به نظر میرسد صنایع بزرگ در خطر هستند، سوالات جدی در مورد نحوه مدیریت و نظارت بر این قطبهای اقتصادی مطرح میشود. آیا زمان آن نرسیده که تدابیر جدیتری برای جلوگیری از چنین خسارتهایی اندیشیده شود؟
