در روزهای اخیر، وضعیت بانکهای کشور به ویژه بانکهای دولتی نظیر صادرات، ملی و تجارت به نقطهای بحرانی رسیده که خشم عمومی را به دنبال داشته است. بسیاری از مردم از خدمات ضعیف این بانکها و سوءمدیریتهای گسترده به ستوه آمدهاند و این موضوع به معضلی جدی تبدیل شده است.
به نظر میرسد اگر روند مدیریت در بانکها درست بود، مدیران ناکارآمد باید به سرعت عزل میشدند. اما سوال اصلی این است که چرا این تغییرات اساسی انجام نمیشود و چرا مردم باید هزینههای این ناکارآمدی را بپردازند؟
این وضعیت نه تنها اعتماد عمومی به سیستم بانکی را کاهش داده، بلکه به زعم بسیاری، نشاندهندهی عدم توجه کافی مسئولان به نیازهای واقعی جامعه است. آیا این فاجعه بانکی، زنگ خطری برای اصلاحات اساسی در سیستم مالی کشور نخواهد بود؟
